Ważny wyrok TK: art. ustawy o działalności leczniczej niezgodny z konstytucją

20 Listopada 2019, 14:40 pieniądze

Ten wyrok to ważne oręże w rękach samorządów. Czy zmieni to praktykę?

Wnioskodawcę reprezentowali dr Tomasz Zalasiński z kancelarii Domański Zakrzewski Palinka sp. k. oraz Marcin Wielgolaski z Urzędu Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego.

Trybunał Konstytucyjny orzekł o niekonstytucyjności przepisów zobowiązujących podmioty tworzące do pokrywania strat samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej.

 

Czego dotyczył wniosek?

- W ocenie wnioskodawcy kwestionowany przepis, w związku z innymi przepisami przywołanej ustawy, tworzy w sposób ukryty i niedookreślony mechanizm, przerzucający na samorząd regionalny obowiązek finansowania zadań z zakresu polityki zdrowotnej państwa, które powinny być prowadzone przez władze centralne. W szczególności przenosi na podmioty tworzące ciężar finansowania świadczeń zdrowotnych, do czego zobowiązany jest w szczególności Narodowy Fundusz Zdrowia - tłumaczy dr Tomasz Zalasiński z DZP.

Dodaje, że wnioskodawca kwestionował zgodność takiego rozwiązania z konstytucyjnymi zasadami określającymi zadania własne samorządu i zasady ich finansowania (art. 166 ust. 1 i 2 oraz 167 ust. 4 Konstytucji RP), obowiązkiem zapewnienia przez władze publiczne równego dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (art. 68 ust. 2 Konstytucji RP) oraz zasadą poprawnej legislacji wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP.

Wyrok trybunału

Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis art. 59 ust. 2 w związku z art. 55 ust. 1 pkt 6 i art. 61 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej oraz w związku z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o działalności leczniczej oraz niektórych innych ustaw, w zakresie, w jakim zobowiązuje jednostkę samorządu terytorialnego, będącą podmiotem tworzącym samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, do pokrycia straty netto stanowiącej ekonomiczny skutek wprowadzania przepisów powszechnie obowiązujących, które wywołują obligatoryjne skutki finansowe dla działania samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, jest niezgodny z art. 167 ust. 4 w związku z art. 166 ust. 2, art. 68 ust. 2 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Kwestionowany przez wnioskodawcę przepis, w zakresie w nim wskazanym, straci moc obowiązującą po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

 

 

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Warszawa, dnia 20 listopada 2019 r.

Trybunał Konstytucyjny po rozpoznaniu, z udziałem wnioskodawcy oraz Sejmu i Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 20 listopada 2019 r., wniosku Sejmiku Województwa Mazowieckiego o zbadanie zgodności:

art. 59 w związku z art. 55 ust. 1 pkt 6 oraz art. 61 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 618, ze zm.) oraz w związku z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o działalności leczniczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 960) „w zakresie, w jakim nakłada na samorząd województwa obowiązek finansowania z budżetu województwa świadczeń opieki zdrowotnej zrealizowanych, zgodnie z obowiązującymi przepisami, w szczególności z art. 15 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, przez samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, dla którego samorząd województwa jest organem tworzącym, ponad limit świadczeń sfinansowanych na podstawie umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia”, z art. 166 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 i w związku z art. 68 ust. 2, a także z art. 167 ust. 4 Konstytucji,

o r z e k a:

I

Art. 59 ust. 2 w związku z art. 55 ust. 1 pkt 6 i art. 61 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2190 i 2219 oraz z 2019 r. poz. 492, 730 i 959) oraz w związku z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o działalności leczniczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 960) w zakresie, w jakim zobowiązuje jednostkę samorządu terytorialnego, będącą podmiotem tworzącym samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, do pokrycia straty netto stanowiącej ekonomiczny skutek wprowadzania przepisów powszechnie obowiązujących, które wywołują obligatoryjne skutki finansowe dla działania samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, jest niezgodny z art. 167 ust. 4 w związku z art. 166 ust. 2, art. 68 ust. 2 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 166 ust. 1 Konstytucji.

II

Przepis wymieniony w części I, w zakresie tam wskazanym, traci moc obowiązującą po upływie 18 (osiemnastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

Ponadto postanawia:

na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072 oraz z 2019 r. poz. 125) umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie.

Orzeczenie zapadło większością głosów.

Stanisław Rymar
Mariusz Muszyński
 (votum separatum)
Piotr Pszczółkowski
Małgorzata Pyziak-Szafnicka
Andrzej Zielonacki

Dziękujemy! Twój komentarz został pomyślnie dodany i oczekuje na moderację.

Dodaj komentarz